به حال خودت رهایت کردم...

مال من باشی...


برمیگردی...

قلبــــم به تو محتاجـــه چشمـم بـه تو وابستس

آلونک خوشبختـــــی این کفتــــر بـُغ کـــــرده

تبریک دست خالی منو با سخاوت بی حدت بپذیر مامان

مادرم !

مادر يعني، به تعداد همه روزهاي آينده تو دلواپسي. به تعداد همه روزهاي گذشته تو صبوري.

و روز مادر، بهانه بوسيدن دستهايي که عمري به پاي باليدن تو چروک شد. بهانه در آغوش

کشيدن او که نوازشگر همه سالهاي دلتنگي تو بود. باز هم بهانه مادر گرفتن!   

بدون که تو حِق حِق من، جز غم دوری حرفی نیست

بدون دلیل گریه ها، جز بی تو بدون چیزی نیست

برای من که عاشقم، عشق همیشگی تویی

اون که کنارش دلخوشم، فقط تویی تویی تویی

گفتم خدایا از همه دلگیرم

گفت:حتی من؟

گفتم خدایا دلم را ربودند

گفت:پیش از من؟

گفتم خدایا چقدر دوری!

گفت:تو یا من؟

گفتم:خدایا تنها ترینم

گفت:پس من؟

گفتم:خدایا کمک خواستم

گفت:از غیر من؟

گفتم:خدایا خیلی دوستت دارم

گفت:بیش از من؟

گفتم”خدایا اینقدر نگو من!

گفت:من توام تو من…                    

  دلم گرفته خداااااااااااااااااااااااااااااااااااخداااااااااااجووون

روی قبرم بنویسید کسی بود که رفت

لحظه ای از غم ایام نیاسود که رفت

بنویسید از آغوش خدا آمده بود

هیچ کس هیچ نفهمید چرا آمده بود

بنویسید نفهمید کسی دردش را

هیچ کس درک نمی کرد رخ زردش را

بنویسید که یک عمر کسی را کم داشت

در نگاهش اثر از حادثه ای مبهم داشت

بنویسید هوای دل او ابری بود

بنویسید که اسطورهء بی صبری بود

بنویسید پرش لحظهء پرواز شکست

بنویسید دلش را به دل پیچک بست

روی قبرم بنویسید دلی عاشق داشت

دور تا دور دلش یاس و اقاقی می کاشت

رج به رج فرش دلش را گره با خون می زد

شهرتش طعنه به رسوایی مجنون می زد

بنویسید که با عدل جهان مسأله داشت

بنویسید که از عالم وآدم گله داشت

شعر جانسوزی اگر گفت همه از دل بود

بنویسید که او پای دلش در گل بود

بنویسید که پروانه صفت سوخت پرش

بنویسید غمی بود به چشمان ترش

بنویسید که همواره غمی پنهان داشت

بنویسید به تقدیر و قضا ایمان داشت

بنویسید جوان رفت کهنسال نبود بنویسید اگر حرف نزد لال نبود !! 

نذار امشبم با یه بغض سر بشه

بزن زیر گریه چشات تر بشه

بذار چشماتو خیلی آروم رو هم

                                   گل ، تاب فشار در و ديوار ندارد

یا صاحب الزمان!

خدایا:   

  به داده و نداده و گرفته ات شکر!

                                      که داده ات نعمت است!

                                                                 نداده ات حکمت است!

                                                                                     و گرفته ات امتحان!